Ο ΣΠΕΣΙΑΛΙΣΤΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΣΙΓΙΑΝΝΗΣ

Ακούραστος, αεικίνητος και «ανήσυχος» καταγράφοντας στο μπλοκάκι των σημειώσεων ό,τι του εξάπτει την περιέργεια και «μπολιασμένος» από το «μικρόβιο» της ταξιδιωτικής φωτογραφίας μετακινείται συνεχώς προσπαθώντας να προσανατολισθεί με στόχο τι άλλο από το να βρει το κατάλληλο φυσικό φως προκειμένου να αποτυπώσει στο φωτογραφικό του φακό την «ικανοποιητική» για εκείνον, εντυπωσιακή, για τους αναγνώστες των εντύπων με τα οποία συνεργάζεται, εικόνα του προορισμού.

Αυτήν την εντύπωση σχηματίσαμε για το φωτογράφο και ταξιδιωτικό ρεπόρτερ Κώστα Κατσίγιαννη οι δημοσιογράφοι που ανταποκρινόμενοι, πριν μερικά χρόνια, στο κάλεσμα του υπουργείο Τουρισμού της Τυνησίας, επισκεπτόμασταν περιοχές και τουριστικά θέρετρα του κράτους της Βόρειας Αφρικής. Το καλό βέβαια για τον Κώστα Κατσίγιαννη ήταν ότι ήταν μέλος της ομάδας στην οποία όλοι μας σχεδόν «αδιαφορούσαμε» για το… ασφυκτικό πρόγραμμα της αποστολής επιδιώκοντας να συνομιλήσουμε, με τη βοήθεια της ξεναγού, με κατοίκους της χώρας και να εξερευνήσουμε άγνωστες περιοχές της Τυνησίας. Ήταν άλλωστε το πρώτο, για τους περισσότερους από εμάς, ταξίδι στην άγνωστη αλλά εξόχως ενδιαφέρουσα χώρα της σαχάρας.

Η επιθυμία άλλωστε για εξερεύνηση άγνωστων τόπων και ανθρώπων είναι η αιτία, ο λόγος και το δέλεαρ που τον παρακινεί ακόμα και σήμερα να ασχολείται με την ταξιδιωτική φωτογραφία και το ταξιδιωτικό ρεπορτάζ, επισημαίνει στη συνέντευξή του στο Business Travel blog ο Κώστας Κατσίγιαννης. Μια επιθυμία που συνεχίζεται αμείωτη από το 1993 όταν ξεκίνησε να ταξιδεύει και να γράφει σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες, ενώ τα τελευταία περίπου 14 χρόνια εργάζεται στο Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη και συγκεκριμένα στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ».

Ορμώμενος από αυτή την αέναη επιθυμία της αναζήτησης, ήταν ο πρώτος που φωτογράφισε και έγραψε για την περιοχή «Ελβετική Κορινθία», όπως συχνά την αποκαλούν.

Παράλληλα και με βάση τη γνώση, την εμπειρία του και τα πολυετή ταξίδια στην εξερεύνηση κυρίως «αχαρτογράφητων» περιοχών ο Κώστας Κατσίγιαννης επισημαίνει ποιες είναι οι ελληνικές περιοχές που τον «μάγεψαν» εξηγώντας τους λόγους αυτής της ακαταμάχητης γοητείας. Χωρίς φειδώ λόγων ο σπεσιαλίστας στη ταξιδιωτική φωτογραφία και ταξιδιωτικός ρεπόρτερ επισημαίνει τα κακώς κείμενα που συναντά μόνο στην Ελλάδα και πουθενά αλλού. «Όπου έχω ταξιδέψει στο εξωτερικό, από την έρημο Σαχάρα, στα χωριά του Νεπάλ και τους παγετώνες της Ευρώπης, όλοι οι «απλοί» άνθρωποι, προσπαθούν να σε πείσουν για την αξία του τοπίου και των μνημείων τους. Εδώ γίνεται το αντίθετο, τα θεωρούν δεδομένα» σχολιάζει δηκτικά.

Ταυτόχρονα, με τις εντυπώσεις που απεκόμισε ταξιδεύοντας, για λόγους δουλειάς, σε άγνωστες, για τους περισσότερους από εμάς, ελληνικές περιοχές και τις ταξιδιάρικες φωτογραφίες και λεζάντες του, χωρίς δεύτερη σκέψη μας «παρασύρει» στο ταξίδι εξερεύνησής του. Διαπιστώστε το!!!

 

Η αέναη επιθυμία για εξερεύνηση

Το εντυπωσιακό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου που αγναντεύει την λίμνη Δόξας, είναι πλέον πολύ δημοφιλής προορισμός

Το εντυπωσιακό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου που αγναντεύει την λίμνη Δόξας, είναι πλέον πολύ δημοφιλής προορισμός

Ποιο ήταν και εξακολουθεί να είναι το κίνητρο για να ασχολείσαι με το ταξιδιωτικό ρεπορτάζ;

Πάντα με γοήτευε η εξερεύνηση, ο άγνωστος τόπος και οι άνθρωποί του, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που συνήθως «προσπερνούσα» δημοφιλής προορισμούς. Πάντα προτιμούσα να βρεθώ σε όσο το δυνατόν «άγνωστες» περιοχές όπου θα μπορούσε η έκπληξη να έρθει πίσω από μια στροφή, σε ένα οικισμό μέσα σε ένα μοναστήρι… Αυτό δεν έχει μόνο θετικά, καθώς το αρνητικό είναι ότι όταν βρίσκεσαι σε «αχαρτογράφητη» περιοχή, κουράζεσαι πολύ για να την «ανακαλύψεις» και ουσιαστικά να μεταφέρεις τις δυνατότητές της. Σαν παράδειγμα θα αναφέρω την λίμνη Δόξης στην Ορεινή Κορινθία όπου τότε απλώς ακολουθούσα ένα ανηφορικό, στενό δρόμο γιατί ήθελα να δω που καταλήγει και ξαφνικά βρέθηκα στην «Ελβετική Κορινθία» όπως συχνά την αναφέρουν. Δεν είχε γίνει ποτέ κάποια αναφορά για την περιοχή, όπου το εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου που «επιπλέει» στην λίμνη και φυσικά το εντυπωσιακό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου που αγναντεύει την λίμνη, την Ντουρντουβάνα και τον Χελμό, να είναι πλέον πολύ δημοφιλής προορισμός. Όμως το 2000 αν θυμάμαι καλά, ήμουν ο πρώτος που φωτογράφισα και έγραψα για την περιοχή και φυσικά οι τότε χωματόδρομοι πλέον είναι ασφάλτινοι, τους οποίους χρησιμοποιούν πολλοί για ποδηλατική βόλτα, ενώ και τα παγκάκια στον παραλίμνιο δρόμο έχουν πολλαπλασιαστεί. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν και καντίνες υποβαθμίζοντας αισθητά το τοπίο και την γαλήνη του, αλλά ευτυχώς εξαφανίστηκαν, ενώ και η κακή διαπλάτυνση του δρομάκου που καταλήγει στον Άγιο Φανούριο, δεν προσέφερε παρά μόνο στην διευκόλυνση των μυστηρίων που γίνονται στο εκκλησάκι. Αυτή η επιθυμία για εξερεύνηση, είναι αυτό που με παρακινεί ακόμα και σήμερα.

Η ταξιδιωτική φωτογράφηση και το ταξιδιωτικό ρεπορτάζ είναι αλληλένδετες πράξεις

Θεωρείς ότι η φωτογράφηση και το ρεπορτάζ για τον εκάστοτε προορισμό είναι πράξεις αλληλένδετες;

Ιδανικά πρέπει ο συντάκτης να ακολουθεί τους ρυθμούς του φωτογράφου και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις ο φωτογράφος κινείται μόνος, όπως εδώ όπου μετά από μία ώρα στη βροχή βγήκε αυτό το αποτέλεσμα. Λίμνη Τσιβλού

Ιδανικά πρέπει ο συντάκτης να ακολουθεί τους ρυθμούς του φωτογράφου και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις ο φωτογράφος κινείται μόνος, όπως εδώ όπου μετά από μία ώρα στη βροχή βγήκε αυτό το αποτέλεσμα. Λίμνη Τσιβλού

Δυστυχώς ναι, συνδέονται άμεσα. Λέω δυστυχώς, διότι μόνο όταν ο συντάκτης που είναι μαζί σου, συνεργαστεί και ακολουθήσει τους ρυθμούς σου μπορεί να αξιολογήσει σωστά την περιοχή. Όταν δεν γίνεται αυτό, αναγκάζομαι να κρατάω σημειώσεις, να προσανατολίζομαι και να παρακολουθώ τον ημερήσιο φωτισμό, να κλείνω ραντεβού με μουσεία, να μιλάω πολύ με ντόπιους και να καταγράφω τα λεγόμενά τους ώστε στο τέλος να βγει το ζουμί και να δώσω τέλος πάντων όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική εικόνα στον αναγνώστη. Είναι εξοντωτικό! Ευτυχώς έχω συνεργαστεί και 2-3 φορές με ευσυνείδητους συντάκτες και τότε προκύπτει πάντα πολύ καλό αποτέλεσμα! Κάποιοι μάλιστα από αυτούς ακόμα θυμούνται και «παραπονούνται» ότι τους άφηνα νηστικούς καθώς δεν προλαβαίναμε για μεσημεριανό φαγητό, αλλά είναι και οι μόνοι με τους οποίους διατηρώ φιλικές σχέσεις.

Οι πραγματικές ανάγκες του ταξιδιωτικού ρεπορτάζ και οι… παράπλευρες «απώλειες»

Για τις ανάγκες της δουλειάς σου επισκέπτεσαι μόνο ελληνικές περιοχές ή και ξένους προορισμούς;

Ελλάδα συνήθως, καθώς τα έντυπα εδώ δύσκολα επένδυαν σε αποστολές του εξωτερικού και σήμερα είναι ακόμα πιο δύσκολα.

Την δρακόλιμνη Τύμφης κάθε φυσιολάτρης πρέπει να την επισκεφθεί, αρκεί να αντέχουν τα πόδια του

Τη δρακόλιμνη Τύμφης κάθε φυσιολάτρης πρέπει να την επισκεφθεί, αρκεί να αντέχουν τα πόδια του

Μόνο αν υπάρχει κάποια πρόσκληση, με κάλυψη των εξόδων φυσικά, πηγαίνω στο εξωτερικό και όσο κουραστικό και να είναι, λόγω του ελάχιστου χρόνου που σου διαθέτουν, αν υπάρχει η παραμικρή υποψία ότι θα βγει αξιόλογη δουλειά, δεν την αφήνω, τρέχω! Βέβαια εκεί συνήθως αντιμετωπίζω την άγνοια των οργανωτών για τις πραγματικές ανάγκες ενός ταξιδιωτικού ρεπορτάζ, και αναγκάζομαι συχνά να χάνω τις ώρες του φαγητού προκειμένου να καλύψω φωτογραφικά τον τόπο. Και στην Ελλάδα γίνεται αυτό, αλλά εδώ ανεξαρτοποιούμαι εύκολα καθώς πηγαίνω με δικό μου μεταφορικό μέσο και φυσικά δεν ακολουθώ το χρονοδιάγραμμα των διοργανωτών. Για να γίνω πιο κατανοητός: τι νόημα έχει για ένα φωτογράφο να επισκεφθεί ένα αρχαίο θέατρο που βλέπει ανατολικά, το απόγευμα, που οι μισές κερκίδες είναι στη σκιά;

Η άγρια ομορφιά, η ιδιαίτερη αύρα και η ποικιλία ελληνικών και ξένων προορισμών

Με έχει κερδίσει η άγρια ομορφιά των Δυτικών Τζουμέρκων. Εδώ ο Άραχθος στην Πλάκα μετά από μια ώρα προσμονή του πρωινού φωτός κοντά στους -2 βαθμούς Κελσίου

Με έχει κερδίσει η άγρια ομορφιά των Δυτικών Τζουμέρκων. Εδώ ο Άραχθος στην Πλάκα μετά από μια ώρα προσμονή του πρωινού φωτός κοντά στους -2 βαθμούς Κελσίου

Ποιοι ελληνικοί και ξένοι προορισμοί σε γοήτευσαν;

Αγαπώ ιδιαίτερα την ηπειρωτική Ελλάδα και ως εκ τούτου δύσκολα εντυπωσιάζομαι από τα ομολογουμένως όμορφα νησιά μας. Όμως διασχίζοντας τα μονοπάτια της Αμοργού ένιωσα την ιδιαίτερη αύρα της, ενώ για διαφορετικούς λόγους χάρηκα με την γνωριμία της Μυκόνου όπου για να την ανακαλύψω ακολουθούσα διαφορετικό ωράριο από τα πλήθη. Εγερτήριο πρωί και για ύπνο σχετικά νωρίς το βράδυ. Στην ηπειρωτική Ελλάδα η Ήπειρος είναι το αγαπημένο μου κομμάτι. Το Ζαγόρι δεν χρειάζεται συστάσεις και η ανάβαση στη Δρακόλιμνη Τύμφης είναι αυτό που κάθε φυσιολάτρης πρέπει να επισκεφθεί, ειδικά αρχές Άνοιξης, υπό την προϋπόθεση ότι αντέχουν τα πόδια του. Θα δει εικόνες όπου μόνο οι αετοί αντικρίζουν. Επίσης με έχει κερδίσει η άγρια ομορφιά των Δυτικών Τζουμέρκων. Αλλά και στην Πελοπόννησο στο φαράγγι της Νέδας με τους καταρράκτες της και τις βάθρες ανάμεσα στα πλατάνια, νιώθεις να σε αφομοιώνει ο τόπος.

Στο φαράγγι της Νέδας με τους καταρράκτες και τις βάθρες ανάμεσα στα πλατάνια, νιώθεις να σε αφομοιώνει ο τόπος

Οι top 4 ιδανικοί προορισμοί

Μπορείς να διαλέξεις και να συστήσεις 4 ελληνικές τοποθεσίες που θα πρέπει να επισκεφθούν τόσο οι Έλληνες όσο και οι ξένοι τουρίστες;

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος θρησκόληπτος για να θαυμάσει το μεγαλείο των Μετεώρων

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος θρησκόληπτος για να θαυμάσει το μεγαλείο των Μετεώρων

Δύσκολο να επιλέξω. Ωστόσο: 1) Οπωσδήποτε αξίζει η μοναδικότητα των Μετεώρων, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος θρησκόληπτος για να θαυμάσει το μεγαλείο τους. 2) Για μένα επίσης είναι αυτονόητο ότι πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθεί κάποιος αρχαιολογικούς χώρους όπως είναι η Αρχαία Ολυμπία, η Αρχαία Μεσσήνη, η Αρχαία Νικόπολη…καθώς εκεί βρίσκεται όλη την αρχαία ιστορία της χώρας. 3) Επίσης τα κάστρα. Σε όσο περισσότερα κάστρα ανέβει κάποιος τόσο περισσότερη ιστορία θα γνωρίσει και θα συνειδητοποιήσει για την θέση του στο τόπο και τον χρόνο, με την καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς να είναι η κορυφαία επιλογή.

4) Όμως για να έχει κάποιος ολοκληρωμένη εικόνα της χώρας, θα πρέπει να γνωρίσει και τον συνδυασμό θάλασσας και βουνού. Το Πήλιο τα συνδυάζει ιδανικά αυτά τα δύο στοιχεία, όμως αν βρεθείτε λίγο πιο βόρεια, η Πιερία με τις τεράστιες αμμουδιές στην σκιά του Ολύμπου, κρίνεται σαν ιδανικός προορισμός. Ε, εδώ δεν μπορώ να μην αναφέρω τον εντυπωσιακό αρχαιολογικό χώρο του Δίου που βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου.

Οι ακαταμάχητες «παρθένες» ελληνικές τοποθεσίες

Ποιες «παρθένες» ελληνικές τοποθεσίες σε έχουν μαγέψει;

Λογικό είναι στην εποχή μας οι «παρθένες» περιοχές σχεδόν να μην υφίστανται.

 11.Στο φαράγγι Πανταβρέχει στην Ευρυτανία «χάνεσαι» στην μαγεία του νερού

Στο φαράγγι Πανταβρέχει στην Ευρυτανία «χάνεσαι» στην μαγεία του νερού

Παρόλα αυτά, έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το φαράγγι Πανταβρέχει στην Ευρυτανία όπου «χάνεσαι» στην μαγεία του νερού το οποίο λειτουργεί σαν καλλιτέχνης που σμιλεύει βράχια και ψυχές. Γαλήνιος τόπος είναι και ο μικρός καταπράσινος παράδεισος στο Πολυλίμνιο Μεσσηνίας ο οποίος είναι διάσπαρτος από λιμνούλες και καταρράκτες. Διαφορετική γοητεία, καθώς ένιωσα σαν εξερευνητής των παραμυθιών, ήταν στο Δρακόσπιτο της Όχης στη νότια Εύβοια. Το μεγαλείο του μυστηριώδους κτίσματος αν και αφομοιώνεται απόλυτα στο περιβάλλον, είναι τόσο έντονο που μαζί με την αίσθηση μυστηρίου που εκπέμπει σε κάνει να ξεχνάς την θέα που προσφέρει το βουνό. Επίσης το χωριό Άνω Κλειδωνιά που βρίσκεται κοντά στην Κόνιτσα, με τους ελάχιστους κατοίκους, σε επαναφέρει σε μια ελληνική πραγματικότητα που τείνει να εκλείψει, αυτή του ήθους, της συνειδητής λιτότητας και φιλοξενίας. Ακόμα ένα ταξίδι που πραγματικά ένιωθα ότι ανακάλυπτα ένα τόπο, ήταν στον Ερύμανθο.

 Εξαιρετικό ταξίδι, καθώς ένιωθα ότι ανακάλυπτα ένα τόπο, ήταν στον Ερύμανθο με σημαντικό «εύρημα» το αρχαίο θέατρο του Λεοντίου που λίγοι γνωρίζουν

Εξαιρετικό ταξίδι, καθώς ένιωθα ότι ανακάλυπτα ένα τόπο, ήταν στον Ερύμανθο με σημαντικό «εύρημα» το αρχαίο θέατρο του Λεοντίου που λίγοι γνωρίζουν

Εκεί με ορόσημο το αρχαίο θέατρο Λεοντίου, τις «αχαϊκές Μυκήνες» στη θέση Πόρτες όπου ομολογώ ότι πήδηξα την περίφραξη προκειμένου να χωθώ (με προσοχή) σε θολωτούς τάφους όπου βρίσκονταν ακόμα ανθρώπινοι σκελετοί, το σχεδόν εγκαταλελειμμένο χωριό Πάος (παλιότερα Σκούπι), αλλά και τα χωριά Κέρτεζη, Λεχούρι, Τσαπουρνιά κλπ. με παρέσυραν στην γοητεία που μπορεί να κρύβει από το πλατύ κοινό αυτό το βουνό.

Η Ελλάδα είναι μοναδική χώρα στην οποία θεωρούμε δεδομένη την αξία τόσο του τόπου μας όσο και των μνημείων μας

Ταξιδεύοντας για τις ανάγκες της δουλειάς ποιες είναι οι ελλείψεις, τα κακώς κείμενα που έχει εντοπίσει και θα πρέπει να διορθωθούν ώστε η εικόνα της τουριστικής Ελλάδας να είναι η βέλτιστη τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους ξένους τουρίστες;

Δυστυχώς στην χώρα μας παρουσιάζεται ένα φαινόμενο που δεν έχω αντιληφθεί αλλού. Όπου έχω ταξιδέψει στο εξωτερικό, από την έρημο Σαχάρα, στα χωριά του Νεπάλ και τους παγετώνες της Ευρώπης, όλοι οι «απλοί» άνθρωποι, προσπαθούν να σε πείσουν για την αξία του τοπίου και των μνημείων τους. Εδώ γίνεται το αντίθετο. Θεωρούν δεδομένα, το βυζαντινό εκκλησάκι και αδιαφορούν «έλα μωρέ παλιό είναι τι να το κάνεις;» (μου έχει συμβεί), τον ήλιο και τη θάλασσα, την τοπική κουζίνα και παράδοση, που μόνο οι υποψιασμένοι και διαβασμένοι προσπαθούν με σωστό τρόπο να τα προβάλουν. Να μην αναφέρω κάποια κακόγουστα βίντεο του υπουργείου τουρισμού, γυρισμένα στο συννεφιασμένο Λονδίνο που υποτίθεται ότι προέβαλλαν την ελληνική ιδιαιτερότητα. Επίσης αποτέλεσμα της ίδιας νοοτροπίας είναι ότι πολλές φορές σε χώρο με αρχαιολογικά και βυζαντινά μνημεία συναντάς παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Μου έχει τύχη να έχω πάρει τηλέφωνο τον δήμο να βρει τους πολίτες ώστε να ελευθερωθεί ο χώρος για να τον φωτογραφίσω και αυτό μπορεί να μου «φάει» μια ολόκληρη μέρα και όταν τελικά γίνει, να μην έχω κατάλληλο φως!

Ο φωτογράφος είναι υποχρεωμένος να ξέρει τι ζητά, άρα πρέπει να ενημερώνεται για το κλίμα και τα χρώματα που επικρατούν στην περιοχή που θα επισκεφθεί. Πήλιο

Ο φωτογράφος είναι υποχρεωμένος να ξέρει τι ζητά, άρα πρέπει να ενημερώνεται για το κλίμα και τα χρώματα που επικρατούν στην περιοχή που θα επισκεφθεί. Πήλιο

Επίσης καλό είναι οι τοπικοί παράγοντες να προσπαθούν να δουν την περιοχή τους μέσα από τα μάτια ενός επισκέπτη, ο οποίος φυσικά και δεν ενδιαφέρεται αν έφτιαξε ο δήμαρχος καινούργιο δρόμο, προβλήτα, φωτισμό στο κάστρο ή αν αγόρασε καινούργιο όχημα καθαρισμού. Αυτά στην εποχή μας είναι αυτονόητα και θα έπρεπε να υπάρχουν. Αυτός, ο εκάστοτε δήμαρχος ή περιφερειάρχης, θα πήγαινε με την οικογένειά του να ξεκουραστεί σε ένα τόπο μόνο και μόνο επειδή έμαθε ότι η τοπική δημοτική εξουσία έκανε τα παραπάνω έργα; Τόσο απλά. Άλλο παράδειγμα απόλυτα κακού μάρκετινγκ είναι «να καλέσουμε δημοσιογράφους και φωτογράφους να περάσουν καλά» και με αυτό εννοούν να διασκεδάσουν, να ξενυχτήσουν, θα τους δώσουμε πρες-κιτ και 2-3 δώρα και θα γράψουν ωραία σχόλια. Λες και όλοι οι επαγγελματίες του χώρου ψάχνουμε ευκαιρία να λουφάρουμε και αφού αφήσουμε πίσω σπίτι και άλλες υποχρεώσεις να «τρέχουν», θέλουμε να «ξενιτευτούμε» για 2-4 μέρες για να ξεδώσουμε! Προσωπικά αποφεύγω τέτοιες προσκλήσεις τις θεωρώ χάσιμο χρόνου και όσες αποδέχομαι βασικός όρος είναι να έχω δικό μου μεταφορικό μέσο! Ο κόσμος επιλέγει με κριτήριο την ηρεμία, τα αξιοθέατα, τις επιλογές καλού φαγητού και διαμονής, τις επιλογές για δραστηριότητες για τις μέρες παραμονής του στην περιοχή και φυσικά όλα αυτά σε σχέση με το κόστος που επίσης κάποιοι ξεχνούν εύκολα. Τέτοιο παράδειγμα είναι και η κουβέντα με ιδιοκτήτη ξενοδοχείου ο οποίος έπρεπε να τον βάλω στη θέση ενός οικογενειάρχη από την Αθήνα για να καταλάβει ότι πλέον τα 500-600 ευρώ μαζί με το κόστος της μετακίνησης, για 2 ή και 3 ημέρες, πλέον δύσκολα κάποιος τα διαθέτει. Είναι απαράδεκτο για τις ίδιες σε αριθμό ημέρες να υπάρχουν στο εξωτερικό φθηνότεροι προορισμοί.

Τα αξέχαστα επαγγελματικά ταξίδια

Ποιο επαγγελματικό ταξίδι σου έχει «αναλλοίωτο» από το πέρασμα των χρόνων;

Στους παγετώνες της Νορβηγίας

Στους παγετώνες της Νορβηγίας

Ευτυχώς έχω πολλά να θυμάμαι. Ας ξεκινήσω από την βόρεια Νορβηγία όπου έφτασα με την αγαπημένη μου μοτοσικλέτα Ιούλιο μήνα να αντιμετωπίζω θύελλα και θερμοκρασίες στους -6 βαθμούς Κελσίου. Στόχος το βορειότερο οδικό σημείο της Ευρώπης, το Βόρειο Ακρωτήρι, όπου προς στιγμήν σκέφτηκα ότι ήμουν άτυχος καθώς με τέτοιες συνθήκες δεν θα μπορούσα να δω περισσότερο από λίγα μέτρα. Όμως στο νησί, όπου είναι το γεωγραφικό αυτό σημείο, έμεινα 4 ημέρες και για δύο από αυτές «ήλθε το ελληνικό καλοκαίρι» όπως μου έλεγαν οι ντόπιοι. Με +15-20 βαθμούς Κελσίου και καθαρό ουρανό, σχεδόν δεν κοιμήθηκα για δύο ημέρες απολαμβάνοντας τον Ήλιο του Μεσονυχτίου, τους τάρανδους, τους Λάπωνες και την μαγεία του αρκτικού κόσμου. Επίσης με συγκίνησαν οι κάτοικοι του Λιβάνου. Συγκεκριμένα στα νότια της χώρας, στην πόλη Τύρο όπου βρέθηκα για να φωτογραφίσω μνημεία της Unesco, υπήρχαν σπίτια με μισή σκεπή και οι κάτοικοί τους έδειχναν στωικά την αγάπη τους για ζωή καθώς συνέχιζαν να παντρεύονται, να διατηρούν καθαρές τις αυλές τους, ενώ συχνά έβγαζαν καρέκλες και τραπέζια στο δρόμο όπου συναντούσαν τους γείτονες του. Ακόμα θυμάμαι τη λάμψη στα μάτια τους όταν με ξεναγούσαν στα μνημεία, στους χριστιανικούς ναούς αλλά και τεμένη της πόλης τους.

Οι κάτοικοι του Λιβάνου και συγκεκριμένα στην Τύρο, με περηφάνια έδειχναν τα μνημεία τους όπως αυτό, του ρωμαϊκού δρόμου με την Πύλη

Οι κάτοικοι του Λιβάνου και συγκεκριμένα στην Τύρο, με περηφάνια έδειχναν τα μνημεία τους όπως αυτό, του ρωμαϊκού δρόμου με την Πύλη

Ένα ακόμα ρεπορτάζ που ήταν πολύ σημαντικό αλλά για καθαρά προσωπικούς λόγους, ήταν στην Δρακόλιμνη Τύμφης το 2012. Μόλις πριν 3 χρόνια είχα διαγνωσθεί με σοβαρή φθορά στα γόνατα που απέκλειε οποιαδήποτε δραστηριότητα και σχεδόν χειρουργείο. Όμως με συστηματική και επίμονη γυμναστική κάθε ημέρα όλα αυτά τα χρόνια, συνήλθα μεν από τους πόνους αλλά δεν ήξερα μέχρι που έφταναν οι δυνάμεις μου. Έτσι με πολύ άγχος δοκίμασα την 6ωρη ανάβαση στα βουνά της Ηπείρου όπου αφού πέτυχα απόλυτα τον στόχο μου (ιδανική φωτογράφησης της λίμνης τις πρωινές ώρες), σχεδόν πέταγα στην επιστροφή. Αυτό όμως με έκανε να προσέχω περισσότερο το σώμα μου και τις φθορές του και ευτυχώς πρόλαβα πολλές «καταστάσεις»..

Όμως δεν μπορώ να ξεχάσω και ένα συμβάν που με έχει στεναχωρήσει πολύ. Συνέβη στην Σαχάρα και στην όαση Σεμπίκα της Τυνησίας. Απόλυτα συγκεντρωμένος στον σκοπό μου προσπέρναγα βιαστικά τους φτωχούς μικροπωλητές που βρίσκονταν κατά μήκος του μονοπατιού που οδηγούσε στον καταρράκτη (!), της όασης. Όμως κάποιος από τους μικροπωλητές επέμενε για κάποια πετρώματα της ερήμου και για να τον αποφύγω του λέω, «στην επιστροφή». Όμως αφού τέλειωσα με τον καταρράκτη, ξεχνώντας την υπόσχεσή μου, αγόρασα, πάλι με βιαστικές κινήσεις, αναμνηστικά πετρώματα από αλλού. Στην επιστροφή με περίμενε με αγωνία που εγώ δεν «είδα» και ήταν μεν ευγενικός αλλά πολύ φορτικός.

Στη βόρεια Νορβηγία σχεδόν δεν κοιμήθηκα για δύο ημέρες απολαμβάνοντας τον Ήλιο του Μεσονυχτίου, τους τάρανδους, τους Λάπωνες και την μαγεία του αρκτικού κόσμου

Στη βόρεια Νορβηγία σχεδόν δεν κοιμήθηκα για δύο ημέρες απολαμβάνοντας τον Ήλιο του Μεσονυχτίου, τους τάρανδους, τους Λάπωνες και την μαγεία του αρκτικού κόσμου

Στον κόσμο μου εγώ, τον απέφυγα και καθώς απομακρυνόμουν άκουσα με ένα απίστευτο παράπονο, «αφού μου υποσχέθηκες», αλλά πάλι δεν «αντιλήφθηκα» τίποτα. Μετά από ώρες στην επιστροφή πια, χαλαρός, έφερα στη σκέψη μου όλα αυτά και συνειδητοποίησα πόσο χάλια φέρθηκα! Μα ήταν αργά πλέον και ενώ έχουν περάσει 5 χρόνια από τότε, ακόμα ακούω στα αυτιά μου αυτό το παράπονο και με θλίβει απίστευτα.

Το φαινόμενο των φωτογραφικά «αναλφάβητων» φωτογράφων

Ποια είναι η θέση της ταξιδιωτικής φωτογραφίας στην Ελλάδα;

Όλοι μιλάνε για την έλλειψη παιδείας σε διάφορους τομείς στη χώρα μας. Φαντάσου τι γίνεται στη φωτογραφία που η σημερινή τεχνολογία την έφερε κοντά στο κόσμο χωρίς αυτός να έχει και τις ανάλογες γνώσεις θολώνοντας απόλυτα το κριτήριο του πάνω στο θέμα. Έτσι είναι συνηθισμένο σε όλους τους τομείς όπου κινείται η φωτογραφία, να ακούγονται τα απόλυτα παράλογα σε σχέση με αυτήν. Από το «πετάξου στην Κέρκυρα για 2-3 μέρες και φέρε το νησί με καλές φωτογραφίες», έως «εγώ δεν χρειάζομαι καλές μηχανές, φακούς και fhotoshop, έχω το κινητό και τέλος». Φαντάζεσαι το ύφος αυτού που μου το είπε, ο οποίος με εμπιστευόταν, όταν του απέκλεισα το γεγονός να φέρω περισσότερες από 2-4 πραγματικά καλές φωτογραφίες, ενώ για το άλλο παράδειγμα, το μόνο που μπορώ να πω είναι, ότι και ο σκαραβαίος του 60΄αυτοκίνητο είναι, αλλά τι σχέση έχει με μία Ferrari; Πόσο πιο απλά, πια να το πω! Χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι ο ακριβός εξοπλισμός σε κάνει φωτογράφο, το αντίθετο μάλιστα, καθώς χρειάζονται γνώσεις για να μπορέσεις να εκμεταλλευτείς τις δυνατότητές του.

 Για απαιτητικό φωτογραφικό αποτέλεσμα χρειάζεσαι και ανάλογο εξοπλισμό, όπως εδώ που το πρωινό φως μεταμορφώνει τους Δολομίτες στην βόρεια Ιταλία. Όμως χρειάστηκε να είμαι στο βουνό από τις 5:30 το πρωί.

Για απαιτητικό φωτογραφικό αποτέλεσμα χρειάζεσαι και ανάλογο εξοπλισμό, όπως εδώ που το πρωινό φως μεταμορφώνει τους Δολομίτες στην βόρεια Ιταλία. Όμως χρειάστηκε να είμαι στο βουνό από τις 5:30 το πρωί.

Τέλος πάντων, είναι ένα κεφάλαιο που δεν τελειώνει εύκολα. Δυστυχώς όμως και αυτοί που διαχειρίζονται το υλικό που δίνουμε εμείς οι φωτογράφοι, σπάνια είναι και γνώστες της φωτογραφίας, με αποτέλεσμα άλλο να τους δίνεις και άλλο να τυπώνεται. Αναγκαζόμαστε συχνά να δίνουμε «μάχες» προκειμένου να σώσουμε τις φωτογραφίες και αυτό είναι πολύ φθοροποιό. Δεν καταλαβαίνουν, επειδή δεν ξέρουν, ότι κάνουν εμάς τους φωτογράφους να μοιάζουμε φωτογραφικά «αναλφάβητοι»! Κάποιος που δεν έχει πάει σχολείο μπορεί να γράψει « ίμαστε πολλοί δυστιχησμένη αλλά ευτυχός τώρα όλοι εντάξει». Σαφώς και καταλαβαίνουμε τι θέλει να πει, ταυτόχρονα όμως αντιλαμβανόμαστε ότι είναι και αγράμματος. Αυτή είναι η εικόνα που δίνουν για εμάς συχνά οι διαχειριστές του υλικού μας καθώς δεν αντιλαμβάνονται τα λάθη της φωτογραφίας η οποία διέπεται από συγκεκριμένους κανόνες και όχι απλά από εντυπωσιακά χρώματα. Αλλά πως θα το αντιληφθούν αφού και οι ίδιοι είναι φωτογραφικά «αναλφάβητοι»;

Οι απαιτήσεις της δουλειάς του φωτογράφου- ταξιδιωτικού ρεπόρτερ

Τι θα πρέπει να γνωρίζει αυτός που θέλει να ακολουθήσει το επάγγελμα του φωτογράφου- ταξιδιωτικού ρεπορτέρ;

Αν και είναι δύο διαφορετικές ιδιότητες, μοιάζουν πολύ.

Η καλή φυσική κατάσταση είναι σημαντικό για την δουλειά, ειδικά αν σου αρέσουν η ορειβασία και μεταφέρεις τον εξοπλισμό σου για πολλές ώρες. Ελβετικές Άλπεις

Η καλή φυσική κατάσταση είναι σημαντικό για τη δουλειά, ειδικά αν σου αρέσουν η ορειβασία και μεταφέρεις τον εξοπλισμό σου για πολλές ώρες. Ελβετικές Άλπεις

Αντίθετα με το τι πιστεύουν πολλοί, είναι απαιτητική δουλειά, αρκεί να θέλεις να την κάνεις υπεύθυνα. Αρχικά χρειάζεται καλή φυσική κατάσταση καθώς δεν είναι ότι πιο εύκολο να μεταφέρεις εξοπλισμό 2-5 κιλών για πολλές ώρες, ενώ είναι πολύ πιθανόν να χρειαστεί κάποια στιγμή να διασχίσεις πεζοπορώντας μια περιοχή για τουλάχιστον 4-6 ώρες. Επίσης πρέπει να είσαι παρατηρητικός, με τα πάντα, ανθρώπους, φυσικό φως, συνεντεύξεις…Να αντέχεις το πρωινό ξύπνημα (6 με 7 το πρωί), την μοναξιά καθώς στα περισσότερα ταξίδια θα είσαι μόνος, το πολύωρο οδήγημα και φυσικά το χωρίς ωράριο εργασία. Συνήθως ξεκινάς την ημέρα του κατά τις 7 το πρωί και τελειώνεις στις 11 ή και στη μία το βράδυ, προκειμένου να προλάβεις να καλύψεις την περιοχή με τις καλές φωτιστικά ώρες, ενώ ενδιάμεσα να κάνεις κάποιες συνεντεύξεις, να φωτογραφίσεις εσωτερικούς χώρους (μουσεία, μονές …), να περπατήσεις μέχρι το απόμερο σημείο για πιθανή καλύτερη θέα…Φυσικά επειδή δεν τα προλαβαίνεις όλα βάσει του χρονοδιαγράμματος που έχεις κάνει στηριζόμενος στο σωστό φως της ημέρας, αναγκάζεσαι να κάνεις εμπρός-πίσω πολλά χιλιόμετρα για το καλύτερο τελικό αποτέλεσμα. Φυσικά πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις και τον καιρό, γιατί τι θα πεις σε αυτόν που σε έστειλε 500 χλμ. μακριά και σε κρίνει από το γραφείο του, «δεν το έβγαλα γιατί έβρεχε;». Είναι μια δουλειά που δεν την αντέχεις αν δεν την αγαπάς και είναι πολλοί αυτοί που απογοητεύονται καθώς περίμεναν χαλαρές βόλτες, το πρες κιτ του δήμου, καφεδάκι, φαγητό, ποτάκι το βράδυ.., που προσωπικά ελάχιστες φορές θυμάμαι να έχω προλάβει κάτι από όλα αυτά. Γιατί όπως έχω ξαναπεί, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση να «διαχειρίζεσαι» τον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο, έστω και ενός ανθρώπου που θα ακολουθήσει τις υποδείξεις σου. Και αυτή η σκέψη δεν έφυγε ποτέ από το πίσω μέρος του μυαλού μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s